“And don’t worry about losing. If it is right, it happens”

Onder het motto “Ge moet er gewoon aan beginnen” (danku Kleine Atlas!) dacht ik, awel ja, kom, schrijf nog eens iets.

Het is wat het is, ik dacht, deze blog is dood, maar ergens blijft (bleef) er iets sluimeren, een vlammetje, de hoop dat ik het toch weer durfde (angsthaas, ik ben gedraag me soms als een angsthaas).

En dus.

Het bleef hier lang stil, ik was verkrampt, in een kramp geschoten, mijn hoofd zat te vol, er gebeurde iets dat mijn wereld deed overhellen, ik vond geen vaste grond. Nu denk ik daaraan terug en denk ik, dat was toch mijn leven niet? Het zindert toch nog steeds na en ik worstel er nog altijd mee.

Long story short: mijn oudste broer kondigde ineens zijn scheiding aan, ik was getuige van zijn/hun huwelijk, meter van hun oudste zoontje, we hadden een hechte band… Er kwamen leugens aan te pas, en onzin en gemene woorden en verwijten… Ik zag hoe mijn schoonzus instortte en steunde haar wat mij uiteraard niet in dank werd afgenomen, maar ik voelde toen dat ik precies niets anders kon (als ik erop terugkijk, denk ik niet dat ik anders had kunnen reageren. Ik heb een neus voor bullshit en oh, wat kwam er veel bullshit uit mijn broer toen. En zwijgen of liegen erover voor de lieve vrede ligt ook al niet in mijn aard). Mijn vriend kon er ook niet mee om en wij steunden haar samen. De vertrouwensband die ik dacht dat er was tussen mij en broer bleek eigenlijk niet te bestaan. Ons hele kerngezin stond op losse schroeven (hij was tenslotte de oudste, waar iedereen, inclusief mijn ouders, heel hard naar opkeken). Ik zie mijn broer nu amper of nooit en als ik hem zie is het met weinig respect (van beide kanten, mea culpa) en ik zie mijn neefjes amper of nooit omdat hij ze als pasmunt gebruikt (wat mijn hart breekt). Dus dat is het zo’n beetje, waar ik mee sukkelde de afgelopen twee jaar en een half (en nog steeds mee sukkel dus, alhoewel het klaarder wordt, maar toch weet ik nog steeds niet hoe ik dit “oplos”. Ik los problemen graag op want anders blijft het aanslepen, blijf ik het meeslepen, en dat dit net niet lukt in mijn kleine familie, daar word ik een beetje gek van). (ook denk ik soms, wat pietluttig, er is toch niemand gestorven of zo? Maar hey, het is wat het is. Ik kan het ondertussen al veel meer relativeren maar de situatie blijft me niet lekker zitten).

En ondertussen werkte ik lustig voort: die nieuwe job deed ik bijna drie jaar, met veel plezier, maar toch zocht ik soms naar iets anders (iets met in een toffe job zitten in de privé die helemaal niks met je diploma te maken heeft, en van zodra er een kans inzit om toch iets met dat diploma te doen…) dus zit ik sinds oktober ergens anders, waar ik ondertussen toch weer weg wil (het was een sprong in het onbekende, ik heb veel bijgeleerd maar vooral toch dat het niet is wat bij me past). Een nieuwe kans biedt zich aan, ik kan ook nog steeds terug naar de oude job. Ik moet me hierover geen zorgen maken eigenlijk, maar het is toch verdorie spannend en dat maakt me wel nerveus (ook omdat ik nu in mijn huidige job me grondig zit te vervelen en ondertussen vanalles zoek om me te kunnen bezig houden op een nuttige manier, zoals ik dit nu zit te typen bijvoorbeeld…).

En het huis, mannekes toch, wat een avontuur! We wonen er ondertussen sinds mei en nu ben ik zo content, amai. In het begin ook paniekskes, een geheel nieuwe situatie, het is me toch wat. Nu al wat meer op onze plooi en het is echt genieten (meestal: soms zie ik nog de bergen werk, de bedragen die we nog moeten spenderen om het af-af te krijgen, maar vooral toch de goede kanten!).

Als uitsmijter, lees dit eens, zo mooi:

https://www.penguin.co.uk/articles/find-your-next-read/extracts/2015/nov/27/read-john-steinbeck-s-letter-of-fatherly-advice-to-his-son/

“And don’t worry about losing. If it is right, it happens—The main thing is not to hurry. Nothing good gets away.”

 

Advertenties

2 gedachtes over ““And don’t worry about losing. If it is right, it happens”

  1. Wat schrijf jij leuk en ongekunsteld, zeg. Een plezier om te lezen en te voelen hoeveel er gaande is in jouw leven, al gaat het toch om iets behoorlijks ernstigs (familieruzies zeker niet te snel betitelen als ‘ach dat is toch niets’? want natuurlijk heeft het een gigantische invloed op je leven, zelfbeeld, gevoel van vaste grond onder de voeten,…).

    Benieuwd naar verdere schrijfsels!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s