These days

Elke ochtend: opstaan (meestal vroeger dan ik gewoon was, which is good), naar buiten kijken, een heftig gevoel krijgen (positief, gelukkig) van de klaprozen die plots weer open zijn, met tienen tegelijkertijd, gaan kijken, meerdere bijen die er rond in en in zoemen, zo een koddig tafereel. Elke avond zijn ze dan weer weg, ze zijn zo teer dat de wind ze elke dag opnieuw wegblaast. Dus elke ochtend, weer datzelfde tafereel, mijn verwondering en enthousiasme erover. Wie kan dat denken, dat een mens zo content kan worden van een gigantische tros klaprozen?

(die kwamen er trouwens zo: vorig jaar hadden we een tonnetje met bijen- en vlinderbloemen, we zaaiden ze te dicht bij elkaar waardoor enkel de klaprozen uitkwamen. Ik nam op het einde de zaaddoosjes en strooide de zaadjes kwistig in een hoek van onze moestuin, stiekem. De vriend had eigenlijk al een heel ander plan en hij wou “al dat onkruid” uittrekken, dus om mijn vriendjes te redden, gaf ik toe dat ik daar klaprozen gepland had en dat het er naar uit zag dat ze in groten getale aan het groeien waren. Oeps. Voor volgend jaar hebben we een deal gemaakt: ik mag in de rest van de tuin grote plakken omspitten en zoveel bloemen zaaien als ik wil, hij houdt dan de moestuin over. Samenwonen is compromissen maken toch? En soms stiekem iets doen en daar dan grappen over maken, ook).

En ik wou nog een liedje delen, eentje van Kevin Morby. Let vooral op de trompetjes (ik heb een hele waslijst aan liedjes met trompetjes, ik ben er zot van). Ook Harlem River van hem is de moeite.

Voor de rest, vooral werken, dat niet zo vlot vooruit gaat (of zo denk ik toch, als ik dan eens deftig kijk op mijn to do lijst, merk ik dat ik toch meer kan afstrepen dan ik dacht), proberen veel voor mezelf te zorgen, regelmatig falen, toch koppig doorgaan, rustmomentjes blijven insteken, me overwhelmed voelen door de toenemende druk om weer socialer te zijn en wat dat betekent voor mij en hoeveel tijd en energie ik daar nog kan en wil insteken. Er beweegt veel, quoi. En toch lijkt alles hetzelfde. Een oefening in rustig blijven, schrappen en kiezen.

2 gedachtes over “These days

  1. En de insecten die de klaprozen/bloemen trekken, zijn de bestuivers van de moestuin! Ik vind ze prachtig! Nog een voordeel: je grond houdt veel beter vocht vast dan een gazon (hoe noemen jullie dat, pelouse?) Ooit kan doen. Da’s winwinwin in tijden van toenemende droogte. 😉

    Fijn dat ik even mocht meegenieten!

    Geliked door 1 persoon

    1. Aha, goeie argumenten!! Ik noem dat een gazon in mijn dialect, mijn lief noemt dat een pelouse, haha (ik ben van Noord-Oost-Vlaanderen, hij van Zuid-Oost-Vlaanderen, in het begin verstond ik niks van dat dialect hier!).
      Ja, met plezier, fijn dat je meeleest en reageert 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s