“And don’t worry about losing. If it is right, it happens”

Onder het motto “Ge moet er gewoon aan beginnen” (danku Kleine Atlas!) dacht ik, awel ja, kom, schrijf nog eens iets.

Het is wat het is, ik dacht, deze blog is dood, maar ergens blijft (bleef) er iets sluimeren, een vlammetje, de hoop dat ik het toch weer durfde (angsthaas, ik ben gedraag me soms als een angsthaas).

En dus.

Het bleef hier lang stil, ik was verkrampt, in een kramp geschoten, mijn hoofd zat te vol, er gebeurde iets dat mijn wereld deed overhellen, ik vond geen vaste grond. Nu denk ik daaraan terug en denk ik, dat was toch mijn leven niet? Het zindert toch nog steeds na en ik worstel er nog altijd mee.

Long story short: mijn oudste broer kondigde ineens zijn scheiding aan, ik was getuige van zijn/hun huwelijk, meter van hun oudste zoontje, we hadden een hechte band… Er kwamen leugens aan te pas, en onzin en gemene woorden en verwijten… Ik zag hoe mijn schoonzus instortte en steunde haar wat mij uiteraard niet in dank werd afgenomen, maar ik voelde toen dat ik precies niets anders kon (als ik erop terugkijk, denk ik niet dat ik anders had kunnen reageren. Ik heb een neus voor bullshit en oh, wat kwam er veel bullshit uit mijn broer toen. En zwijgen of liegen erover voor de lieve vrede ligt ook al niet in mijn aard). Mijn vriend kon er ook niet mee om en wij steunden haar samen. De vertrouwensband die ik dacht dat er was tussen mij en broer bleek eigenlijk niet te bestaan. Ons hele kerngezin stond op losse schroeven (hij was tenslotte de oudste, waar iedereen, inclusief mijn ouders, heel hard naar opkeken). Ik zie mijn broer nu amper of nooit en als ik hem zie is het met weinig respect (van beide kanten, mea culpa) en ik zie mijn neefjes amper of nooit omdat hij ze als pasmunt gebruikt (wat mijn hart breekt). Dus dat is het zo’n beetje, waar ik mee sukkelde de afgelopen twee jaar en een half (en nog steeds mee sukkel dus, alhoewel het klaarder wordt, maar toch weet ik nog steeds niet hoe ik dit “oplos”. Ik los problemen graag op want anders blijft het aanslepen, blijf ik het meeslepen, en dat dit net niet lukt in mijn kleine familie, daar word ik een beetje gek van). (ook denk ik soms, wat pietluttig, er is toch niemand gestorven of zo? Maar hey, het is wat het is. Ik kan het ondertussen al veel meer relativeren maar de situatie blijft me niet lekker zitten).

En ondertussen werkte ik lustig voort: die nieuwe job deed ik bijna drie jaar, met veel plezier, maar toch zocht ik soms naar iets anders (iets met in een toffe job zitten in de privé die helemaal niks met je diploma te maken heeft, en van zodra er een kans inzit om toch iets met dat diploma te doen…) dus zit ik sinds oktober ergens anders, waar ik ondertussen toch weer weg wil (het was een sprong in het onbekende, ik heb veel bijgeleerd maar vooral toch dat het niet is wat bij me past). Een nieuwe kans biedt zich aan, ik kan ook nog steeds terug naar de oude job. Ik moet me hierover geen zorgen maken eigenlijk, maar het is toch verdorie spannend en dat maakt me wel nerveus (ook omdat ik nu in mijn huidige job me grondig zit te vervelen en ondertussen vanalles zoek om me te kunnen bezig houden op een nuttige manier, zoals ik dit nu zit te typen bijvoorbeeld…).

En het huis, mannekes toch, wat een avontuur! We wonen er ondertussen sinds mei en nu ben ik zo content, amai. In het begin ook paniekskes, een geheel nieuwe situatie, het is me toch wat. Nu al wat meer op onze plooi en het is echt genieten (meestal: soms zie ik nog de bergen werk, de bedragen die we nog moeten spenderen om het af-af te krijgen, maar vooral toch de goede kanten!).

Als uitsmijter, lees dit eens, zo mooi:

https://www.penguin.co.uk/articles/find-your-next-read/extracts/2015/nov/27/read-john-steinbeck-s-letter-of-fatherly-advice-to-his-son/

“And don’t worry about losing. If it is right, it happens—The main thing is not to hurry. Nothing good gets away.”

 

Advertenties

Zondagmiddag

Het is stil in huis. 

De man en de twee poezen doen een middagdut. Ik zit geduldig aan de keukentafel en sorteer.

Ik maak tussenschotten voor in de map (“intercalaires” zoals ze dat zo mooi in het Frans zeggen). Van grote enveloppen, karton en restjes papier knutsel ik ze vrolijk in elkaar. 

Alle verzamelde documenten, papieren, plannen, knipsels, … probeer ik onder te brengen in duidelijke titels (alle paperassen die zich het afgelopen jaar en een half hebben verzameld in een onkeurig hoopje). Op de map staat in grote letters “Huis”. 

Startdatum: 4 april. 

(!!!)

Het is stil in huis. De man en de twee poezen doen een middagdut.

En ik? Ik heb vlinders in mijn lijf van contentement. 

“Voorzichtig zijn, he”

Als ik terugga in mijn geheugen, denk ik dat dit zijn laatste woorden voor mij moeten zijn geweest, vlak voor ik zijn kamer verliet, de lift nam, naar buiten de donkere avond in liep en naar huis ging, niet beseffend dat dit de laatste keer zou zijn dat ik met hem zou spreken.

Het kan ook geweest zijn, “Slaap lekker”, of, “Straks goed eten he” maar het helderste staat het “Voorzichtig zijn, he” me voor de geest. En dan nog erbij gevoegd: “Ik kan niet anders zeggen dan, voorzichtig zijn”, in zijn typische dialect.

Het was een terugkerende zin, telkens we afscheid namen. Een zinnetje dat ik ook telkens zeg als ik afscheid neem van een dierbare. 

Het laatste beeld, hij in bed, verward, eenzaam, maar fel en strijdbaar met een oogopslag die nog steeds herkenbaar de zijne was, blijft nazinderen. 

Opa, het is de laatste keer toen ik je bij bewustzijn zag, voor we afscheid moesten nemen en je langzaam weggleed van ons. Onwerkelijk.

Bijna negen maanden geleden ben je nu weg en we missen je nog altijd superhard, lieve opa. Ik mocht je zo noemen, omdat je toch ook een beetje (zeg maar veel) mijn opa geworden was, na tien jaar je gekend te hebben. Mijn hartje doet nog altijd pijn en bij momenten  vergeet ik zelfs dat je er niet meer bent, maar ik koester mijn herinneringen als de beste.

    


Mijn geheugen werd getriggerd door http://thelastmessagereceived.tumblr.com, waar ik toevallig terecht kwam dankzij Anouck en haar geweldige blog http://anecdoteanthology.com.

Golven

Een maand geleden schreef ik dit, maar vond het moeilijk om te posten:

Als golven die af en aan vloeien, zo gaat mijn gevoel tekeer de laatste maanden. Altijd heftig, maar heel tegendraads, net als een golf die eerst opkomt en dan weer afvloeit, de tegengestelde richting uit. 

Het is moeilijk een evenwicht te vinden en het vermoeit me om telkens die ups en downs te beleven. De ene avond kom ik thuis van het werk en ben ik happy en zou ik de wereld kunnen veranderen. Slechts een dag later kletst het weer in mijn gezicht en kom ik triest thuis en ben ik maar moeilijk op te beuren. Mijn hoofd blijft dan malen, gedachten hossen rond zonder rust te nemen en vooral, vooral dat ene stemmetje dat zegt, jij, jij kan het niet!

Een nieuwe functie, met meer verantwoordelijkheid en een grotere uitdaging is net wat ik wou en wat ik nodig had toen ik bijna dood bloedde op mijn vorige dienst. Tegelijk is het zwaar op je bek gaan, fouten maken, opnieuw beginnen, complimenten krijgen, daar blij om zijn, en een dag later er toch weer aan twijfelen of ze je wel goed vinden…

Het moeilijkste vind ik het loskoppelen van de kritiek op je werk van je emoties en persoonlijkheid.

Een maand later is er plots die rust die ik zocht en maar niet leek te komen. Er zijn geen grote pieken en dalen meer. Het zelfvertrouwen groeit en dat goede humeur volgt vanzelf. Het lukt ook steeds beter om kritiek los te zien van mijn emoties en mijn eigen, persoonlijke ik, die er best mag zijn in al zijn eigenheid.

PS: Ondertussen kozen we ook onze bakstenen voor het huis, zo leuk! 

Een huis

  Sinds vrijdag hebben we een echte bouwvergunning! For real.

Een huis, een eigen huis. Het wordt steeds echter en komt steeds dichterbij. Soms kan ik wegdromen en me al inbeelden hoe het zal voelen om er in rond te lopen, meubels te plaatsen, te decoreren, ….
En dan, verhuizen, inlopen, inslapen, wennen aan dat nieuwe huis. Ik kijk er ontzettend naar uit en hoe dichter het komt, hoe minder schrik er is. Het voelt bijna aan alsof ik al weet hoe het gaat zijn. Een veel beter gevoel dan alle twijfels die er geweest zijn, doen we het, kunnen we het, hoe gaan we het doen…?
Nu volop vooruit kijken en streepjes zetten tot eind augustus…

Hastings

Afgelopen week verzeilde ik in Hastings voor het werk. De stad sprak al lang tot mijn verbeelding (onder andere door deze prachtige blog: http://lobsterandswan.com). Ooit gingen we er wel eens geraken op vakantie maar het links rijden en de dure pond schrikten ons af. De kans die ik nu kreeg heeft me nog meer overtuigd. We sliepen in het prachtige Rutland Guesthouse, vlakbij de dijk, en aten heerlijk authentiek in de nabijgelegen oer-Britse Pub (met bijhorende cider, uiteraard).  Een wandeling langs de dijk naar het historische centrum geeft je een mooi beeld van de stad: oude gebouwen (weinig hoogbouw), volop restauratie, mooie parken, … Het strand is een keienstrand, dus niet echt voor beach babes maar oh zo mooi. De speling van het licht is er ook helemaal anders dan aan onze kust. Lichter, grijzer, poëtischer.

   
Het links rijden viel meer dan behoorlijk mee – op enkele zwakke momenten na, maar de Britten zijn zo’n hoffelijke chauffeurs dat gevaar nooit echt dreigde, ondanks de typische voorrangsfouten die ik maakte. De rit van Hastings naar Folkestone was ontzettend mooi. Het landschap is ongelooflijk goed bewaard en open, de stadjes die je passeert zijn allen om het charmantst. De moeite waard om de tunnel te nemen (met slechts een 35 minuten durende oversteek!), je ponden boven te halen en je mooiste gentleman mee te nemen.